واردات بدون تخصیص ارز؛ اصلاح یک خطای سیاستی یا تعویق یک بحران تصمیمگیری؟
آزادسازی واردات بدون نیاز به تخصیص ارز بانک مرکزی، در ظاهر عقبنشینی از یک سیاست پرهزینه است؛ اما در عمق، پرده از یک مشکل قدیمی در سیاستگذاری اقتصادی ایران برمیدارد: تصمیمهایی که بدون شاخص شفاف آغاز میشوند و بدون ارزیابی رسمی پایان مییابند. تجربه محدودسازی واردات در سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ نشان داد که نه بازار ارز کنترل شد، نه تقاضای واردات کاهش یافت؛ بلکه قاچاق، اختلال تولید و بیثباتی تشدید شد. اکنون پرسش اصلی این است که آیا آزادسازی اخیر نشانه یادگیری نهادی است یا تکرار همان چرخه تصمیمهای مقطعی؟
